Slide background

Thisafternoon? No shit!

Honestly, for years there was too much work I didn’t really wanted to do. I had no sense of direction and felt no urge to grow. An ominous sign…

I just couldn’t wrap my head around what it is that does motivate me or more importantly what halts me ever so often. By all means it was not just ONE thing… sometimes it was a negative attitude of a client or the lack of commitment. Sometimes the meaningless of the content or a vision I didn’t share. As if I felt my clients weren’t really passionate about there own business more than they realised themselves. So much doubt or unclear motives. So many reasons why so many jobs I did ended up being a bore… Of course they were all just a mirror.

Most of the time people started of quite enthusiastic but often when turning over the project it felt like they did not really want to own there site and take responsibility. In the best case it felt as an obligation, but more so,  as if they couldn’t care less.

Except of course for when something didn’t work.

The role of a webdesigner is somewhat of a strange one. And you might not realise it, but you will after reading…

You start of as a hero, building a platform that will rocket you into the world.

Like buying a new (or cool used) car. When driving home you are the king. This feeling slowly ebbs away in the next few weeks. And in due time – like with al technological products – some maintenance is required, it’s getting more and more of a burden. And it will probably stay a burden until you decide to build a completely new site after 3 – 5 years. The whole proces starts over. You slowly start regaining your trust in the new technologies and start to enjoy creating your new fully responsive parallaxed minimal WordPress Enfold site.

I’ve had literarily countless clients who left their previous webdesigner because they were not satisfied anymore. There I was, the new messiah. For the next years. Until they ditch me, sometimes for the same viable reasons.

I am not the only webdesigner who has realised over 300 websites (nope, I am not kidding… and I’m not even a millionaire ;)) Even while I really put a lot of effort in turning over the finished product and getting the client to really know their site, with so much clients, you’re bound to find yourself maintaining sites for quite some time during the weeks.

People did try to think for me, how I could grow and outsource the relative straightforward and most of the time boring maintenance jobs to a trainee but I felt absolutely no urge to grow as Thisafternoon and keeping al these clients for years

How can you expect your webdesigner to stay enthusiastic when you don’t really give a fuck. e

Was it the fact that I could not see myself as a real designer? Or a programmer? Or a

Via Pinterest stuitte ik op een huis van Pieter Weijnen van het bedrijf Zwart Hout. Hij heeft als een van de architecten in Nederland de traditionele Japanse techniek Shou Sugi Ban toegepast op de houten geval van zijn eigen huis in Amsterdam. Ik was meteen fan van de uitstraling van het hout. Stijlvol, rustig, stoer en met een uitermate duurzaam karakter – goed gebrand hout kan wel 80 jaar beschermd zijn tegen weersinvloeden!

Waarom schuren en verven als je ook kunt branden?

Begin 2016 maakte ik de plannen voor de basis van onze stadstuin. Achterin hebben we het meeste zonlicht, hier bedacht ik een U-vormige plantenbak van zo’n 3,5 x 2,5 meter waarbinnen de tuintafel zou komen te staan.

De plantenbak zou mijn eerste Shou Sugi Ban project worden. Waarom schuren en verven als je ook kunt branden? Bij de Hornbach kocht ik de nodige onbewerkte Lariks vlonderplanken en voor een paar tientjes een brandertje met een paar een kleine busjes Campingaz.

Het branden bleek een uitermate meditatief klusje. Er is weinig zo rustgevend als het gesuis van het brandende gas in combinatie met het direct geblakerde resultaat. En het gaat verrassend snel. Sneller dan schuren, lakken, verven, opschuren en nog een keer verven… (totdat het busje opraakt en de druk verdwijnt, dan moet je echt de tijd nemen)

Het branden bleek een uitermate meditatief klusje. Er is weinig zo rustgevend als het gesuis van het brandende gas in combinatie met het direct geblakerde resultaat. En het gaat verrassend snel. Sneller dan schuren, lakken, verven, opschuren en nog een keer verven… (totdat het busje opraakt en de druk verdwijnt, dan moet je echt de tijd nemen)

De geribbelde vlonderplanken bleken niet compleet zwart te worden, tussen de naden komt minder zuurstof, waardoor het hout op deze plek haar kleur behoudt. Na het branden en monteren heb ik de complete bak in de lijnzaadolie gezet. Deze heb ik met Ebben pigment verrijkt, om het gebrande hout nog dieper zwart te maken, de niet verbrande stukken mee te laten kleuren en om ervoor te zorgen dat het verbrande hout niet langer afgeeft. Na een dag is de olie ingetrokken en krijg je geen zwarte én geen vette vingers meer!

Sindsdien heb ik het virus te pakken. Ik heb kasten en plinten bij DAAR gebrand en in de tuin staat sinds kort ook een kast die ik zelf heb ontworpen, gebouwd en gebrand.